"yazı köşeleri"nde yayınlanan aylık yazıları www.yersizyurtsuz.com'da okuyabilirsiniz.

istasyondaki çocuklar

bir ben, bir insansız şehir vardı yenişehir istasyonunda, trenin rayda bıraktığı seslerin izleri duruyordu bir de gecenin ortasında. simit ayran satan büfe de kapanmıştı. saati geçmiş banliyö trenini gereksiz olasılıklarla bekleyerek ve nerede konaklayacağımı düşünerek bir uçtan bir uca dolanırken, arkamdan gelen sesle irkildim. dokuz on çocuk hepsi erkek, alüminyum kutu dolu çuvalı rayların üzerinden sürterek geliyorlardı. öyle arsız, öyle kirli, öyle güzel dokuz on çocuk, biri olsun bakmadı yüzüme... 

iki çocuk öpüşmeye başladı, sonra diğerleri yaşamlarında ilk kez öpüşüyorlarmışcasına acemi, ama ürkmeden; benden, şehirden, birbirlerinden çekinmeden üstelik. bir ara birkaçı anlarındaki